Wie zijn wij

Onze liefste ponies, voor uw mooiste momenten.

 

Wij houden van ponies, het hart van de dagelijkse activiteiten van ons hele gezin wordt erdoor gevormd.

Wij wandelen, rijden en mennen met onze ponies, maken er uitstapjes mee, spelen er mee, knuffelen ermee, verzorgen ze en onze kinderen leren ermee over het leven. Kortom; onze ponies staan midden in ons bestaan.

Oma ook. Ze maakt deel uit van ons gezin. Toen ik als kind mijn eerste pony kreeg hielp ze mij met de verzorging. Oma, mijn moeder, was van huis uit geen paardenmens. Het laatste werkpaard in haar familie was reeds vervangen door machines die het land bewerkten. Enkel de melkboer en de groentenboer in Oud-Geleen waren nog voorzien van een paardje wat de kar trok. Ervaring met paarden had ze niet. Maar door mij, haar dochter, van een pony te voorzien deden zij en mijn vader, die nog ruimschoots op. Ze waren beiden gek op mijn paarden en ponies.

Oma was vanaf de komst van mijn neefjes en nichtje en later mijn eigen kinderen altijd druk in de weer met haar kleinkinderen. En dus ook met de dieren van de gezinnen van haar kinderen. Mijn zus en ik zijn altijd voorzien van een ruime beestenbende die deel uitmaakt van onze gezinnen.

Plotsklaps veranderde de conditie van Oma. Zo heeft zij door een herseninfarct en de daardoor versterkte dementie haar plek in een verzorgingshuis moeten vinden. Ons leven veranderde plotsklaps. Van een Oma die meehielp hadden wij nu als familie de zorg voor Oma te dragen.

 

Voor de revalidatie van onze moeder hebben mijn zus en ik zelf zorg gedragen. Gezien het resterende leervermogen na het infarct had Oma geen recht op revalidatie in een gespecialiseerde kliniek.

De intensieve zorg en begeleiding die wij haar boden was uiteraard gepaard met de inzet van onze dieren.

Voor ons was het vanzelfsprekend dat de ponies en onze huisdierten nu dus gewoon mee gingen naar Oma toen ze door omstandigheden niet meer naar ons toe kon komen.

Voor ons gezin niets bijzonders. Oma houdt van onze dieren, dus dan komen de diertjes Oma ook bezoeken. Het hondje van Oma, de honden uit de familie, cavia's, zo nu en dan een kuikentje.. alles gaat mee op bezoek. En dus ook de ponies. Voor ons heel normaal.

We hoorden al snel van het zorgpersoneel hoe positief de aanwezigheid van de ponies ook door andere bewoners in het verzorgingshuis ervaren werd. 

De blijdschap, de aanrakingen en de herinneringen die worden opgehaald zijn enorm ontroerend.

En we snappen dat! Even je hart ophalen in een ponyvacht is ook heerlijk!

 

Vanuit dat eerste bezoek werden we op meer plekken gevraagd om met onze ponies de afdeling te komen bezoeken. En uiteraard doen we dat.

 

Onze motivatie is om anderen ook de mogelijkheid te bieden nog zo'n fijne momenten te hebben, net zoals wij dat samen met Oma beleven. 

 

Ik als paardenmens in hart en nieren koester de wens dat, mocht ik later onverhoopt ook in deze situatie terecht zou komen, mijn leven losgescheurd zou raken van de paarden waar ik voor leef...

Dat er dan een paardenmens van volgende generaties ook op dit idee komt. 'Gewoon' een pony op bezoek. Geen hoogdravende zaken. Maar wel weer een klein, lief, vriendelijk paardje nabij. Om mij weer even de geur, het gevoel en de verbinding te laten ervaren met deze voor mij zo bijzondere dieren. Die dieren die voor veel mensen met een paardenhart het leven ècht de moeite waard maken.

Dat is mijn motivatie.

Suzy van Eijs